Ma connexion française

oktober 23, 2020 4:51 pm Published by Leave your thoughts

In tegenstelling tot vele Nederlandse medeburgers ben ik als kind nooit op vakantie gegaan naar Frankrijk. Mijn ouders hadden nooit de behoefte om ver te reizen en de gezinstripjes beperkten zich tot Egmond aan Zee, Drenthe of Zuid-Limburg.

De eerste keer dat ik Frankrijk bezocht was daardoor tijdens een excursie van de middelbare school naar Lille. Ik zat in de derde klas en was tot dan toe zelden in het buitenland geweest. Mede daardoor maakte die dag een enorme indruk op me: ineens werd ik omgeven door een andere architectuur, een andere taal; ik voelde me voor het eerst buitenlander. Het werd uiteindelijk een heerlijke dag van zon, ijsjes, de nodige gesprekjes met mensen op straat, maar vooral mijn ogen uitkijken en oneindig veel foto’s maken.

Paris

Pas jaren later kreeg mijn band met Frankrijk echt vorm: ik ging voor mijn master in Parijs studeren. Ik vond met veel geluk huisvesting midden in de stad, en in de eerste weken leerde mijn hospita me de buurt kennen: Bezoekjes aan de markt, picknicks met haar kleinkinderen in het park, maar ook een blauwe maandag salsales.
In de stad verplaatste ik me vaak met de fiets. Parijs heeft de afgelopen tien jaar de fiets erg serieus genomen als nieuwe verkeersdeelnemer en het aantal fietspaden is fors uitgebreid. Het is een heerlijk alternatief op de volle metro en bijkomende luxe is beetje bij beetje de kaart van de stad echt te leren snappen. Af en toe gaat het nog mis, zoals een markt die gewoon over de fietspaden wordt opgebouwd (toegegeven, de markt was daar eerder), maar toch kan ik het alleen maar aanraden.

La musique

Waar ik natuurlijk voor kwam was de muziek. De lessen en orkestprojecten waren veeleisend maar enorm inspirerend, en het deed me goed om even helemaal uit het ons-kent-ons wereldje te stappen waarin ik in Amsterdam zo lang had vertoefd. Voor mij was het een mooi voorbeeld van hoe muziek mensen bij elkaar brengt, dat geldt natuurlijk niet alleen voor het publiek, maar ook voor de makers!

Van die tijd heb ik onnoemelijk veel geleerd, natuurlijk als musicus, maar misschien nog wel meer als persoon. Hoewel het uiteindelijk geen uitgesproken gelukkige tijd is geweest heb ik er ongelofelijk veel levenservaring opgedaan. Nu ik een paar jaar verder ben kan ik die ervaring beter op waarde schatten, het heeft me immers toch gevormd wie ik nu ben!

Vandaag de dag houd ik mijn niveau Frans op peil met mijn Franse collega’s in het Rotterdams Philharmonisch Orkest, die een speciaal plekje in mijn hart hebben veroverd. Tijdens concertreizen komt altijd een Franse reisversie van Scrabble tevoorschijn, waarvan ik mijn eerste potje (en alleen dat eerste) won. Beginnersgeluk? Qui sait...

Tags: ,

Categorised in:

This post was written by León

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *