september 9, 2020 7:41 pm Published by Leave your thoughts

Een boekhandel vind ik een heerlijke plek om te zijn. Zodra ik naar binnen wandel word ik begerig. Al die kleine werelden die klaar staan om ontdekt te worden. Al die titels waar ik over las en die ik nog niet heb gelezen, oude bekenden die in nieuwe jasjes aandacht trekken. De geur van zoveel papier bij elkaar, de eerbiedige stilte, zo anders dan in andere winkels. Ik lees graag in het Engels, een overblijfsel van het deel van mijn jeugd dat ik in de VS doorbracht, en toen we het met DBS hadden over boeken en muziek kwam er meteen een titel in me op: “Body and Soul”, van Frank Conroy.

Body and soul

Ik las het toen ik een tiener was, omdat ik nou eenmaal ongeveer alle boeken uit mijn ouders boekenkast griste en er mijn neus in stak. Voorzichtig dromend van een carrière als bassist was het bedwelmend om te lezen over het waanzinnige muzikale talent van de hoofdpersoon, Claude Rawlings, die via de bladzijdes van een pianomethode en een oude (witte!) kroegpiano, de kelder waar hij met zijn moeder woont, uit klautert.

Nu ik de samenvatting lees op internet, valt me op hoe dun de personages zijn, niet perse de hoofdpersoon, Claude, wel iedereen om hem heen. De sympathieke muziekwinkeleigenaar die zijn talent herkent en faciliteert, de mysterieuze rijke man op wiens wonderbaarlijk vleugel Claude mag oefenen en wiens vriendelijke bedienden Claude chique maaltijden voorzetten, de rijke ouders van zijn vriendinnetje voor wie hij nooit goed genoeg zal zijn vanwege zijn ‘lage afkomst’… ik smulde ervan. De handelingen van de hoofdpersoon begreep ik niet altijd, dan heb je een overdosis talent, en ga je je weken liggen wentelen in liefdesverdriet! Ik had het wel geweten, als ik zo rijk bedeeld was geweest. Gelukkig komt het aan het einde toch wel zo ongeveer goed, niet helemaal het huisje-boompje-goed gestemde Bechstein die ik had verwacht, maar toch wel met roem en erkenning en innerlijke rust.

En waarom zou je dan alsnog dit boek willen lezen, nu ik het einde heb verklapt? Ach, aangezien dat einde aan het begin al ongeveer wel besloten lag in de ‘van de kelder naar Carnegie Hall’ vorm van het verhaal, kan je zonder spanning genieten van de reis. De beschrijvingen van de muziek, de ervaringen van de jonge Claude voor wie er steeds nieuwe werelden open gaan, New York in de jaren 50, het is allemaal heerlijk om je een middagje in te verliezen!

Tags: ,

Categorised in:

This post was written by Nienke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *